Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: Είναι θλιβερή η κατάστασή μας - Είμαστε ξεπεσμένο ανθρώπινο είδος

Μιλά για την ανάγκη της ενσυναίσθησης

Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, με αφορμή τη συμμετοχή της στη «Λυσιστράτη», εκφράζει έντονο προβληματισμό για τη σύγχρονη κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι της δημόσιας ζωής.

Μιλά για την ανάγκη της ενσυναίσθησης, καταδικάζει τη βία και τον κοινωνικό διασυρμό και υπερασπίζεται το δικαίωμα του καλλιτέχνη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Γιατί «Λυσιστράτη» φέτος, κυρία Κωνσταντινίδου;

«Με τόσους πολέμους γύρω μας, δεν νομίζετε ότι είναι η πιο συνεπής απόφαση; Λένε να παίρνουν θέση οι καλλιτέχνες. Εμείς έτσι μιλάμε. Να πεις λοιπόν κάτι ουσιαστικό: ότι δεν γίνεται να κάνεις πολέμους στην εποχή μας. Είναι δυνατόν, με τέτοια εξέλιξη σε όλους τους τομείς, να υπάρχουν ακόμη συρράξεις; Ο Αστέριος Πελτέκης, που εκτός από τη σκηνοθεσία υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία-απόδοση του έργου, έχει εντάξει μία πρόταση μέσα στο κείμενο: “Όλοι άνθρωποι είμαστε και κάθε πόλεμος εμφύλιος πόλεμος είναι”. Για εμένα αυτή η πρόταση ήταν λόγος να κάνω τη Λυσιστράτη. Διαβάζουμε κάθε ημέρα: σκοτώθηκαν τόσοι σήμερα, τόσοι χθες. Και το περνάμε έτσι αψήφιστα. Η ενσυναίσθηση νομίζω, βέβαια, ότι είναι θέμα χαρακτήρα αλλά και βιωμάτων. Εμένα οι παππούδες μου ήταν Πόντιοι. Ξέρω τι σημαίνει πόλεμος, ξεριζωμός. Μια υπενθύμιση λοιπόν είναι η “Λυσιστράτη” για τον παραλογισμό τού σήμερα».

Πιστεύετε ότι εν γένει οι καλλιτέχνες κρίνεστε πιο αυστηρά;

«Δεν κρινόμαστε; Εδώ πιάνουν έναν ηθοποιό να οδηγεί έχοντας πιει δυο ποτηράκια παραπάνω - δεν μιλάω να είναι λιώμα και επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια - και θα τον ξεφωνίζουν επί ημέρες. Ποιος δεν έχει πιει μια φορά από χαρά, από έρωτα ή από στενοχώρια; Τυχαίνει στους ανθρώπους, ξέρετε. Αλλά τους κανονικούς ανθρώπους δεν τους βγάζουν στα μανταλάκια. Δεν θα ακούσεις: “Πιάσαμε τον τάδε διευθυντή τράπεζας, τον δείνα φούρναρη”. Ο ηθοποιός και ο τραγουδιστής γίνονται αμέσως είδηση. Είναι θλιβερή η κατάστασή μας. Είμαστε ξεπεσμένο ανθρώπινο είδος. Ζούμε σε εποχές παρόμοιες με τον Μεσαίωνα. Εντάξει, δεν καίμε ανθρώπους στη φωτιά. Τους “καίμε” με άλλον τρόπο. Βλέπετε πώς μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή ενός ανθρώπου από μία δήλωσή του και μετά να μην μπορεί να πατήσει ξανά στα πόδια του».

Εσείς φοβάστε μήπως κάτι που θα πείτε παρεξηγηθεί;

«Είμαι πολύ προσεκτική στις διατυπώσεις μου, γιατί δεν θέλω ο συνομιλητής μου να καταλάβει κάτι διαφορετικό από αυτό που εννοώ. Δεν προσέχω εξαιτίας του #MeToo ή της ανάγκης για πολιτική ορθότητα. Δεν προσέχω για να μην με πιάσουν, εν ολίγοις, στο στόμα τους κάποιοι. Αν πω κάτι που είναι σύμφωνο με τον αξιακό μου κώδικα, δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν για εμένα».

ΠΗΓΗ: Gossip-tv.gr